Tipos de diabetes

A diabetes mellitus é unha enfermidade do sistema endócrino asociada a cambios patolóxicos nos niveis hormonais e fallos metabólicos.

Ata a data, a enfermidade non se pode erradicar (eliminar por completo). O proceso destrutivo no corpo pódese retardar a través de medicamentos e dietoterapia, pero é imposible detelo e comezalo na dirección oposta.

O principal síntoma da enfermidade é un aumento crónico dos niveis de glicosa no sangue. As causas e a natureza do curso da enfermidade son diferentes, polo que se divide en varios tipos.

Os tipos de diabetes mellitus (DM) están definidos pola Organización Mundial da Saúde e non teñen diferenzas fundamentais en todo o mundo médico. A diabetes mellitus de calquera tipo non é unha enfermidade contaxiosa.

Tipificación da patoloxía

Hai varios tipos de enfermidade, unidos por un síntoma principal: o aumento da concentración de glicosa no sangue. A clasificación da diabetes mellitus está determinada polas causas da súa aparición. Tamén se teñen en conta os métodos de tratamento utilizados, o sexo e a idade do paciente.

Tipos de diabetes aceptados na medicina:

• o primeiro tipo é insulinodependente (IDDM 1), ou xuvenil;
• o segundo non é dependente da insulina (NIDDM 2), ou resistente á insulina;
• diabetes mellitus gestacional (GDM) durante o período perinatal nas mulleres;
• outros tipos específicos de diabetes, incluíndo:
• dano ás células β pancreáticas a nivel xenético (variedades de diabetes MODY);
• patoloxías da función exocrina do páncreas;
• patoloxías hereditarias e adquiridas das glándulas exocrinas e as súas funcións (endocrinopatías);
• diabetes causada farmacolóxicamente;
• diabetes como resultado de infeccións conxénitas;
• Diabetes asociada a patoloxías xenómicas e defectos hereditarios;
• alteración da glicosa en xaxún (azucre no sangue) e da tolerancia á glicosa.

A prediabetes é un estado límite do corpo cando o nivel glicémico aumenta (tolerancia á glicosa deteriorada), pero os niveis de azucre no sangue "non alcanzan" os valores dixitais xeralmente aceptados correspondentes á verdadeira diabetes. Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS 2014), máis do 90% dos pacientes endocrinólogos padecen o segundo tipo de enfermidade.

Segundo as estatísticas médicas, hai unha clara tendencia ao aumento do número de casos en todo o mundo. Nos últimos 20 anos, o número de diabéticos tipo 2 duplicouse. O GDM representa preto do 5% dos embarazos. Os tipos específicos de diabetes son extremadamente raros e ocupan unha pequena porcentaxe nas estatísticas médicas.

Segundo o sexo, o NIDDM 2 é máis común nas mulleres durante o período premenopáusico e durante a menopausa. Isto débese aos cambios no estado hormonal e ao aumento de quilos de máis. Nos homes, o factor máis común no desenvolvemento da diabetes tipo 2 é a inflamación crónica do páncreas causada polos efectos tóxicos do etanol.

Diabetes dependente da insulina (tipo 1)

A diabetes tipo 1 caracterízase pola incapacidade das células pancreáticas. O órgano non cumpre a súa función endócrina (intrasecretora) de producir insulina, a hormona encargada de abastecer de glicosa ao corpo. Como resultado da acumulación de glicosa no sangue, os órganos non reciben a nutrición adecuada, incluído o propio páncreas.

Para imitar a produción natural da hormona endócrina, o paciente prescríbese inxeccións de insulinas médicas con diferentes duracións de acción (curta e longa), así como terapia dietética para toda a vida. A clasificación da diabetes mellitus tipo 1 está ditada polas diferentes etioloxías da enfermidade. O tipo de enfermidade dependente da insulina ten dúas causas: xenética e autoinmune.

Causa xenética

A formación da patoloxía está asociada á capacidade biolóxica do corpo humano para transmitir os seus signos característicos e as desviacións patolóxicas ás xeracións posteriores. No que respecta á diabetes, un neno herda a predisposición á enfermidade dos pais ou familiares próximos con diabetes.

Importante! A predisposición é herdada, pero non a enfermidade en si. Non hai garantía do 100% de que un neno desenvolva diabetes.

Causa autoinmune

A aparición da enfermidade é causada por un fallo funcional do sistema inmunitario, cando, baixo a influencia de factores negativos, produce activamente anticorpos autoinmunes que teñen un efecto destrutivo sobre as células do corpo. Os desencadenantes (impulso) para o lanzamento de procesos autoinmunes son:

• comportamento alimentario pouco saudable combinado coa inactividade física;
• falla dos procesos metabólicos (hidratos de carbono, lípidos e proteínas);
• deficiencia crítica de colecalciferol e ergocalciferol (vitamina D) no corpo;
• patoloxías do páncreas de natureza crónica;
• antecedentes de parotiditis, sarampelo, virus do herpes Coxsackie, virus de Epstein-Barr, citomegalovirus, hepatite viral A, B, C;
• angustia (permanencia prolongada nun estado de estrés neuropsicolóxico);
• alcoholismo crónico;
• tratamento incorrecto con medicamentos que conteñen hormonas.

O IDDM desenvólvese en nenos, adolescentes e adultos menores de trinta anos. A variante infantil da diabetes forma 1a está asociada con infeccións virais complicadas. A forma 1b ocorre en mozos e nenos no contexto de procesos autoinmunes e predisposición hereditaria. A enfermidade adoita desenvolverse rapidamente durante varias semanas ou meses.

Diabetes resistente á insulina (tipo 2)

A diferenza entre o segundo tipo de diabetes e o primeiro é que o páncreas non deixa de producir insulina. A glicosa concéntrase no sangue e non se entrega ás células e tecidos do corpo debido á súa falta de sensibilidade á insulina - resistencia á insulina. Ata certo punto, o tratamento realízase a través de medicamentos hipoglucémicos (reducen o azucre) e dietoterapia.

Para compensar o desequilibrio do corpo, o páncreas activa a produción da hormona. Traballando en modo de emerxencia, o órgano desgasta co paso do tempo e perde a súa función intrasecretora. A diabetes tipo 2 faise dependente da insulina. A diminución ou perda da susceptibilidade celular á hormona endóxena está asociada principalmente á obesidade, que perturba o metabolismo das graxas e dos carbohidratos.

Isto é especialmente certo para a obesidade visceral (deposición de graxa arredor dos órganos internos). Ademais, co exceso de peso corporal, o fluxo sanguíneo vese dificultado debido a numerosas placas de colesterol no interior dos vasos, que se forman durante a hipercolesterolemia, que sempre acompaña á obesidade. As células do corpo experimentan así unha escaseza de recursos nutricionais e enerxéticos. Outros factores que inflúen no desenvolvemento da NIDDM inclúen:

• abuso de alcohol;
• adicción gastronómica aos pratos doces;
• enfermidades crónicas do páncreas;
• patoloxías do corazón e do sistema vascular;
• exceso de alimentación no contexto dun estilo de vida sedentario;
• terapia hormonal incorrecta;
• embarazo complicado;
• herdanza desfavorable (diabetes nos pais);
• angustia.

A enfermidade desenvólvese con maior frecuencia en mulleres e homes maiores de 40 anos. Ao mesmo tempo, a diabetes tipo 2 está latente e pode non mostrar síntomas pronunciados durante varios anos. Probar os seus niveis de glicosa no sangue precoz pode revelar prediabetes. Cun tratamento adecuado, a condición prediabética é reversible. Se se perde tempo, progresa e posteriormente o NIDDM é diagnosticado.

Diabetes Lada

En medicina úsase o termo "Diabetes 1.5" ou o nome de diabetes Lada. Este é un trastorno autoinmune de produción de hormonas e insuficiencia metabólica que se produce en adultos (maiores de 25 anos). A enfermidade combina o primeiro e o segundo tipos de diabetes. O mecanismo de desenvolvemento corresponde ao IDDM, o curso latente e a manifestación dos síntomas son similares ao NIDDM.

Os factores desencadenantes do desenvolvemento da patoloxía son as enfermidades autoinmunes na historia do paciente:

• inflamación non infecciosa das articulacións intervertebrais (espondilite anquilosante);
• enfermidade irreversible do sistema nervioso central - esclerose múltiple;
• patoloxía inflamatoria granulomatosa do tracto gastrointestinal (enfermidade de Crohn);
• inflamación crónica da glándula tireóide (tiroidite de Hashimoto);
• artrite xuvenil e reumatoide;
• cambio de cor (perda de pigmento) da pel (vitiligo);
• patoloxía inflamatoria da mucosa do colon (colite ulcerosa);
• dano crónico ao tecido conxuntivo e ás glándulas exocrinas (síndrome de Sjögren).

En combinación cunha predisposición hereditaria, os trastornos autoinmunes conducen á progresión da diabetes Lada. Para identificar a enfermidade, utilízanse métodos de diagnóstico básicos, así como microscopía de sangue, que determina a concentración de inmunoglobulinas da clase IgG en antíxenos - ELISA (ensaio inmunoabsorbente ligado a encimas). A terapia realízase mediante inxeccións regulares de insulina e corrección nutricional.

Forma gestacional da enfermidade

O GDM é un tipo específico de diabetes que se desenvolve nas mulleres na segunda metade do período perinatal. A enfermidade é detectada con máis frecuencia durante a segunda proba programada, cando a nai embarazada se somete a un exame completo. A principal característica do GDM coincide coa diabetes tipo 2: resistencia á insulina. As células do corpo dunha muller embarazada perden sensibilidade (sensibilidade) á insulina debido á correlación de tres razóns principais:

• Cambios hormonais. Durante a xestación, a síntese de progesterona (unha hormona sexual esteroide) aumenta, bloqueando a produción de insulina. Ademais, as hormonas endócrinas da placenta, que tenden a inhibir a produción de insulina, están gañando forza.
• Dobra a carga sobre o corpo feminino. Para garantir unha nutrición adecuada ao feto, o corpo require unha maior cantidade de glicosa. Unha muller comeza a consumir máis monosacáridos, o que fai que o páncreas sintetiza máis insulina.
• Aumento do peso corporal debido á diminución da actividade física. A glicosa, que entra no corpo en abundancia, acumúlase no sangue porque as células néganse a aceptar a insulina debido á obesidade e á inactividade física. A futura nai e o feto en tal situación experimentan deficiencia nutricional e fame de enerxía.

A diferenza da diabetes tipo 1 e tipo 2, a diabetes gestacional é un proceso reversible, xa que se preservan as moléculas de insulina e a funcionalidade do páncreas.

As tácticas terapéuticas seleccionadas correctamente garanten a eliminación da patoloxía despois do parto no 85% dos casos. O principal método de tratamento do GDM é a dieta "Táboa número 9" para diabéticos. En casos difíciles, úsanse inxeccións de insulina médica. Os medicamentos antihiperglucémicos non se usan debido aos seus efectos teratoxénicos sobre o feto.

Ademais

Tipos específicos de diabetes están determinados xeneticamente (diabetes MODY, algúns tipos de endocrinopatías) ou provocados por outras patoloxías crónicas:

• enfermidades do páncreas: pancreatite, hemocromatose, tumor, fibrose quística, lesións mecánicas e operacións na glándula;
• falla funcional da glándula pituitaria anterior (acromegalia);
• aumento da síntese de hormonas tiroideas (tirotoxicose);
• patoloxía hipotálamo-pituitaria-adrenal (síndrome de Itsenko-Cushing);
• tumores da cortiza suprarrenal (aldosteroma, feocromocitoma, etc.).

Unha patoloxía diabética separada, a diabetes insípida, caracterízase por unha diminución da produción da hormona hipotalámica vasopresina, que regula o equilibrio de fluídos no corpo.

Medidas de diagnóstico

Un diagnóstico de diabetes mellitus (de calquera tipo) só é posible en función dos resultados da microscopia de sangue de laboratorio. O diagnóstico consiste en varios estudos secuenciais:

• Proba de sangue clínica xeral para identificar procesos inflamatorios ocultos no corpo.
• Proba de sangue (capilar ou venosa) para determinar o contido de glicosa. Faise estrictamente co estómago baleiro.
• GTT (proba de tolerancia á glicosa). Realízase para determinar a capacidade do corpo para absorber a glicosa. A proba de tolerancia é unha extracción de sangue dúas veces: cun estómago baleiro e dúas horas despois dunha "carga de glicosa", que é unha solución acuosa de glicosa preparada nunha proporción de 200 ml de auga por 75 g. substancias.
• Análise de HbA1C para o nivel de hemoglobina glicosilada (glicada). A partir dos resultados do estudo, avalíase unha retrospectiva dos niveis de azucre no sangue nos últimos tres meses.
• Bioquímica do sangue. Avalían os encimas hepáticos aspartato aminotransferase (AST), alanina aminotransferase (ALT), alfa-amilasa, fosfatase alcalina (ALP), bilirrubina (pigmento biliar) e colesterol.
• Unha proba de sangue para determinar a concentración de anticorpos contra a glutamato descarboxilase (anticorpos GAD) determina o tipo de diabetes mellitus.

Valores de referencia de azucre no sangue e indicadores de enfermidade

Análise	Para o azucre	Proba de tolerancia á glicosa	Hemoglobina glicada
norma	3,3 - 5,5	< 7,8	⩽ 6 %
prediabetes	5.6 - 6.9	7,8 - 11,0	do 6 ao 6,4%
diabetes	> 7.1	> 11.1	Máis do 6,5%

Ademais da microscopia de sangue, examínase unha proba xeral de orina para determinar a presenza de glicosa na orina (glicosuria). En persoas sans, non hai azucre na orina (para diabéticos, a norma aceptable é de 0,061 - 0,083 mmol/l). Tamén se realiza unha proba de Rehberg para detectar a albúmina proteica e a creatinina, produto do metabolismo das proteínas, na orina. Ademais, prescríbense diagnósticos de hardware, incluíndo un ECG (electrocardiograma) e unha ecografía da cavidade abdominal (con riles).

Resultados

A medicina moderna clasifica a diabetes en catro tipos principais, dependendo da patoxénese (orixe e desenvolvemento) da enfermidade: dependente da insulina (IDDM tipo 1), non dependente da insulina (NIDDM tipo 2), gestacional (GDM en mulleres embarazadas), específica (a DM inclúe varios tipos de enfermidades causadas por defectos xenéticos ou patoloxías crónicas). A diabetes gestacional que se desenvolve durante o período perinatal é curable. A condición de prediabetes (tolerancia á glicosa alterada) considérase reversible se se diagnostica precozmente.